Zabawy z chustą animacyjną pomagają szybko przełamać lody, zachęcają do współpracy i pozwalają rozładować energię grupy. Można prowadzić je z dziećmi, młodzieżą, a także dorosłymi, dobierając tempo oraz poziom trudności do wieku, liczebności grupy i miejsca.
O czym pamiętać przed rozpoczęciem zabawy?
Animator powinien najpierw wyjaśnić zasady, wyznaczyć obszar zabawy i obserwować reakcje uczestników. Przy dużej różnicy wieku lepiej zacząć od spokojnych ćwiczeń, a dopiero później wprowadzić bieganie lub szybsze zmiany miejsc. Przed startem sprawdź:
- czy podłoże jest równe, suche i wolne od mebli, ostrych krawędzi oraz innych przeszkód,
- czy zabawa pasuje do wieku, sprawności i liczebności grupy,
- czy chusta jest cała, a jej uchwyty dobrze przymocowane,
- czy używane rekwizyty są lekkie i miękkie, na przykład piłeczki z tworzywa lub kulki z papieru,
- czy uczestnicy wiedzą, kiedy wolno puścić chustę, wejść pod nią albo przebiec na drugą stronę,
- czy animator może zatrzymać zabawę, gdy pojawi się chaos, przepychanie lub niechęć do współpracy.
Na chuście nie kładź ciężkich, twardych ani ostrych przedmiotów. Zabawy z wodą wymagają szczególnej ostrożności i najlepiej prowadzić je na zewnątrz, z lekką, stabilną miską oraz na krótkim dystansie.
Zabawy z chustą animacyjną na integrację
Te propozycje pomagają zapamiętać imiona, znaleźć wspólne cechy i włączyć do grupy osoby, które jeszcze się nie znają:
- Kolorowe zamiany – uczestnicy siedzą lub stoją wokół napiętej chusty. Animator podaje kolor, a osoby trzymające jego fragment zamieniają się miejscami, wypowiadając swoje imiona. W wersji ruchowej przebiegają pod uniesioną chustą.
- Kto tak jak ja? – grupa delikatnie wachluje chustą. Wybrana osoba mówi na przykład „kto tak jak ja lubi lody” albo „kto ma psa”. Osoby spełniające warunek przebiegają pod chustą i zajmują inne miejsca. Zabawa pokazuje, co uczestnicy mają ze sobą wspólnego.
- Kto jest pod chustą? – wszyscy trzymają chustę na wysokości pasa i zamykają oczy. Animator wskazuje osobę, która chowa się pod materiałem. Po otwarciu oczu grupa zgaduje, kogo brakuje. Przy większej grupie można podzielić uczestników na drużyny.
- Zapraszam na chustę – uczestnicy siedzą wokół rozłożonej chusty. Animator mówi: „Na chustę zapraszam osoby, które lubią pizzę” lub „mają rodzeństwo”. Wymienione osoby siadają na jej środku, a następnie wracają na miejsce.
Ćwiczenia uczące współpracy
W tych zabawach pojedyncza osoba nie kontroluje wyniku. Grupa musi ustalić tempo, reagować na ruch innych i słuchać wskazówek animatora:
- Bilard – potrzebna jest mała, lekka piłeczka. Uczestnicy napinają chustę i zmieniają jej nachylenie tak, aby piłka trafiła do otworu pośrodku. Sukces wymaga spokojnych, skoordynowanych ruchów.
- Sztorm – potrzebne są lekkie przedmioty, na przykład kulki z papieru lub piłeczki do suchego basenu. Grupa wachluje chustą tak, aby utrzymać je na powierzchni albo przeciwnie, wyrzucić wszystkie poza jej brzeg. Animator może zmieniać tempo na „ciszę” i „sztorm”.
- Równa fala – wszyscy trzymają chustę na wysokości stóp i równocześnie podnoszą ją oraz opuszczają. Najpierw ruch jest powolny, później można go przyspieszyć. Ćwiczenie uczy wyczucia wspólnego rytmu.
- Namiot – rekwizyty nie są potrzebne. Na sygnał grupa unosi chustę, robi krok do środka, kuca i przyciąga materiał do podłogi. Gdy wszyscy znajdą się pod kopułą, można powiedzieć sobie coś miłego albo podziękować za współpracę. Przed właściwą próbą przećwiczcie samo wejście pod chustę.
Zabawy ruchowe na rozładowanie energii
Przed rozpoczęciem szybkich zabaw usuń przeszkody i przypomnij, że uczestnicy nie mogą ciągnąć innych ani puszczać uchwytów bez sygnału. Intensywność zwiększaj stopniowo:
- Sałatka owocowa – każdemu kolorowi przypisz owoc, na przykład żółty to banan, a czerwony truskawka. Podczas wachlowania animator wymienia jeden lub kilka owoców. Osoby przypisane do tych kolorów przebiegają pod chustą i zajmują inne miejsca. Hasło „sałatka owocowa” oznacza zmianę miejsc dla wszystkich.
- Karuzela – uczestnicy trzymają uchwyty i idą lub biegną w jednym kierunku. Animator może zmieniać tempo, a następnie zatrzymać grupę i polecić uniesienie lub opuszczenie chusty. Nie sadzaj osób na chuście, jeśli grupa nie potrafi jeszcze utrzymać równego, spokojnego ruchu.
- Bieganie dokoła – grupa porusza się krokiem dostawnym. Animator wywołuje kolor, a osoby trzymające jego fragment obiegają wszystkich dookoła i wracają na swoje miejsce. W prostszej wersji nie ma rywalizacji, liczy się samo wykonanie zadania.
- Rybak i złota rybka – potrzebna jest jedna lekka piłeczka. Wybrana osoba wchodzi na chustę i próbuje ją złapać, a pozostali delikatnie poruszają materiałem, aby piłeczka uciekała. Ustal wcześniej granice ruchu i przerwij zabawę, gdy uczestnicy zaczynają szarpać chustę.
Zabawy wyciszające po intensywnej aktywności
Po dynamicznych ćwiczeniach zmniejsz tempo, ścisz głos i zaproponuj uczestnikom spokojne ruchy. Kontakt z chustą może wtedy pomóc grupie przejść do odpoczynku:
- Wachlowanie – część grupy kładzie się pod chustą głowami skierowanymi do środka, a pozostali wykonują delikatne, równe ruchy. Po kilku minutach następuje zmiana. Nikt nie powinien być zmuszany do wejścia pod materiał.
- Spokojny namiot – uczestnicy unoszą chustę, wchodzą pod nią i siadają przy brzegu. Animator prowadzi krótkie ćwiczenie oddechowe albo prosi o nazwanie jednej dobrej rzeczy, która wydarzyła się podczas zabawy.
- Fale do muzyki – potrzebne jest spokojne nagranie, ale można też użyć głosu animatora. Grupa porusza chustą zgodnie z rytmem, przechodząc od większych fal do niemal całkowitego bezruchu.
Najlepszy efekt daje prowadzenie od prostych ćwiczeń do bardziej dynamicznych. Animator wyznacza tempo, przypomina zasady i obserwuje grupę. Gdy pojawia się zmęczenie albo napięcie, spokojniejsza zabawa będzie lepszym wyborem niż kolejna rywalizacja.
